Vanuit de Kern

Altijd feest

2012-02-28T23:56:00.002-08:00

Ze speelt voort, tak in haar bek. Een spurt door het open veld, onverschrokken, de kuilen en brokken klei troserend. Ze geniet volop, springt en daagt uit. Dan is de bocht daar. Ze herkent het.
Volledig blind voor haar omgeving rent ze weg. We horen een grote plons. Ze heeft ook haar vijver weer gevonden.

Kristal Momentje 26 februari

2012-02-26T02:05:00.005-08:00

Kristal Momentjes zijn verhuisd

2012-01-31T10:57:00.000-08:00

Ruim 5 jaar lang heb ik Kristal Momentjes de wereld in gestuurd. Honderden mensen die met regelmaat een passende tekst in hun mailbox ontvingen.
Vanaf heden zullen de nieuwste Kristal Momentjes hier op deze blog geplaatst gaan worden.

Bezoek deze blog dan ook met regelmaat of ontvang mijn nieuwsbrief (mail hiervoor naar diana@delemniscaat.nl) zodat ik je op de hoogte kan houden wanneer er een nieuw Kristal Momentje geplaatst wordt.

2012-01-16T06:51:00.000-08:00

Heerlijk, boven op mijn kamertje. De waterkan gevuld met warm water, wierookje aan en een lekker muziekje op. De blauwe stoel nodigt uit. Dan vandaag maar niet aan het bureau. Vanaf de stoel kan ik mijn nieuwe kroontjespen ook veel beter zien. Als ik aan het bureau ga zitten dan staat mijn scherm in de weg. Nu kan ik hem zo zien staan glimmen! Wat een plaatje en wat nodigt het me iedere keer weer uit om te schrijven.

Mijn boek 'Leid me...' komt over een paar weken opnieuw uit. Ik ben heel benieuwd hoe de omslag in het echt is en hoe het boek me nu voelt. Groter van formaat, andere lay-out, ja zeker spannend. De bestellingen druppelen binnen. Fijn te zien dat mensen deze nieuwe druk opnieuw aanschaffen. Mailtjes van voor mij onbekende mensen, die me mailen dat ze al een exemplaar bij de boekhandel besteld hebben. Mooi!

Ondertussen zit ik in mijn blauwe stoel. Voetjes op de bureaustoel en mijn vingers over de toetsen van mijn laptop. Woorden, zinnen, de wereld wordt langzaam buitengesloten, ik ga verder en verder op in de tekst die ontstaat.
Mijn nieuwe boek in wording.
Over een paar maanden wil de uitgever graag het manuscript ontvangen. Dan is mijn boek zeker af. Dat gaat lukken.
Geen dik boek dit keer, maar meer een boekje om bij de hand te houden en door te bladeren, als je het even niet meer weet.

Het boekje voelt liefdevol en zacht. Ik werk er heel graag aan. Het geeft me een warm en betrokken gevoel.

De blauwe stoel biedt me mijn plekje vandaag en mijn uitzicht is prachtig: mijn nieuwe kroontjespen! Laat de woorden maar vloeien....

Lees mee in mijn boek Leid me... als ik luisteren wil.

2012-01-07T01:24:00.000-08:00

In maart wordt mijn boek Leid me... als ik luisteren wil, opnieuw uitgegeven. Een andere omslag, meer pagina's, groter formaat.
Wil je het boek bestellen, mail dan naar mail@dianavanbeaumont.nl of kijk op mijn website voor alle ins and outs over het boek.

Ik wil je hierbij alvast een inkijk geven ... een deel uit een hoofdstuk...

De tweede sessie gingen we in een geleide meditatie. Ik liet de insteek van de vorige sessie los en ging open minded deze ronde in. En ik mag blij zijn dat ik het los heb gelaten. Want tijdens deze meditatie kreeg ik glashelder het antwoord, waarom ik niet doorzette met het schrijven van mijn boeken. Confronterend, maar duidelijk!
Toen ik mijn ogen sloot, zag ik een steile berg. Een mooie dag. Ik had geen idee in welk land de berg stond, maar dat was ook niet van belang… En daar, aan die berg, daar hing ik. Ik was aan het klimmen. Op weg naar de top van de berg. Het leek of ik in deze meditatie naar mezelf keek, anders dan bij het boek en de deur met het struikje. Daar had ik vanuit mezelf de beelden gezien. In deze meditatie keek ik van een afstand naar mezelf. Ik zag mezelf klimmen langs de berg. De vrouw vroeg me waar de berg symbool voor stond. Mijn boek. Dat voelde ik. Dat wist ik. Ik ging goed. Er waren geen touwen om me vast te houden. Gewoon klimmen en klauteren. De vrouw begeleidde me verder en verder. Tot ik bij een stuk kwam waar ik absoluut niet verder wilde. Er waren brokkelige keien en ik durfde daar niet overheen. Ik wilde wel heel graag, maar durfde simpelweg niet. Ik had de overtuiging dat ik zou vallen. Op de vraag waar de brokkelige keien voor stonden, antwoordde ik heel stellig en zonder twijfel dat dat stukken uit mijn verleden waren. Uit mijn laatste relatie. Kijk, daar waren we ineens een stukje verder. Het weerhield me ervan om naar de top te klimmen. De onzekerheid die in de relatie was ontstaan, stak hier duidelijk weer de kop op.
‘Wat heb je nodig om over dit brokkelige deel te klimmen?’, vroeg de dame.
‘Lef!’, antwoordde ik. Er was lef voor nodig, om dat helse stuk over te steken.
‘En is er lef aanwezig bij je?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Wil en angst zijn aanwezig. Geen lef.’
‘Hoe ziet de wil eruit?’ De vrouw wilde deze stukken duidelijk inzichtelijk krijgen.
Ik zag de wil als een witte bol.
‘En hoe ziet de angst er uit?’
‘Een klein wezentje, geslachtsloos. Het hangt doodsbenauwd aan mijn arm.’
Ik zag hem echt hangen, angst in de ogen. Had eigenlijk wel met hem te doen.
Van de dame moest ik me eerst concentreren op de wil.
‘Wat zie je?’
‘Ik zie dat het witte bolletje energie naast mijn lichaam zweeft en groter en groter groeit.’
De wil was er dus duidelijk wel. Daar hoefde ik niet aan te twijfelen. Ik wilde maar wat graag naar de top. Ik wilde maar wat graag mijn boeken schrijven.
‘Ga nu eens met je aandacht naar het wezentje, angst.’
Ik zou hem serieus zo van me af kunnen schudden. Zo de afgrond in. Maar dat was niet de bedoeling. Hij had aandacht nodig.
‘Ik wil graag naar de top’, begon ik.
‘Ik niet’, antwoordde het wezentje, en hield zich zo mogelijk nog steviger aan mijn arm vast.
‘Doodeng om over die losse keien te klimmen.’
‘Wil je dan op mijn rug mee? In plaats van aan mijn arm?’
Het wezentje knikte en ik nam hem op mijn rug. Hij hield zich overdreven stevig vast.
‘Voelt het comfortabel, het wezentje zo op je rug?’, vroeg de vrouw.
‘Uhm … nee, niet echt.’
Het was ook niet de juiste manier om het zo op te lossen.
‘Angst? Ik wil heel graag naar de top!’, probeerde ik nog een keer.
‘Ik niet’, kreeg ik nogmaals als antwoord terug.
‘Deze losse keien zijn geweest, die mogen we nu oversteken. We weten dat ze er zijn, maar we hoeven ons er niet door te laten weerhouden! Als we er overheen zijn, kunnen we verder en zul je zien hoe mooi het op de top is!’
Ik verbaasde me over mijn eigen woorden. De keien zijn geweest. Ik mocht het achter me laten. Ik mocht het gaan trotseren. Ik voelde het in mijn lichaam… een vorm van kracht, trots. Ik kon dit aan. Ondanks dat ik niet wist hoe het er op de top uit zou zien, wilde ik er wel voor gaan.
Angst keek me aan en zei:
‘Oké, we gaan er overheen, maar dan ga ik voorop!’
Ik wist niet wat ik hoorde.
De vrouw zei dat ik geen betere gids kon hebben. Mensen die angstig zijn, kijken tien keer beter uit waar ze lopen. Angst was omgezet in ‘lef’ en dat was wat ik nodig had. Ik voelde blijdschap. We zouden het brokkelige pad gaan oversteken. We zouden afscheid nemen van een oud stuk uit mijn laatste relatie. De wil nam als een enorme witte bol weer plaats in mijn lichaam en lef ging voorop. Met elkaar het brokkelige pad over. Ik voelde me zo bijzonder sterk op dat moment. Ik trotseerde een oud stuk, wat me tot nu toe weerhouden had om te passeren en nu deed ik het maar mooi. Stap voor stap gingen we over het brokkelige stuk. En bij iedere stap voelde ik me groeien. Daar ging ik.

Toen we er overheen waren stopten we even. Ik liet een flinke zucht. Verlichting. Ik was er overheen. We hadden de klus geklaard. Ik keek om en zag de massa achter me liggen.
Ja, zo was het; ik mocht het achter me laten. De relatie was een gepasseerd station. Daar hoefde ik niet meer naar terug.
En daar gingen we, verder naar de top. Nog een klein stukje te gaan. Dapper klommen we hoger en hoger. Lef was een fractie eerder op de top dan ik. Er werd me een hand aangeboden en het laatste stukje werd ik naar boven getrokken. We hadden het samen geklaard. En daar stond ik, bovenop de berg.
Na een hap lucht genomen te hebben, keek ik voor me uit. Diezelfde hap lucht werd me op dat moment direct weer ontnomen; wat een uitzicht. Zo enorm wijds. Prachtig.
Overal bergtoppen om me heen, lager dan de top waar ik op stond. En tussen deze bergtoppen zoveel groen van bossen en vlaktes. Oneindig ver. Zo ver als kon ik kijken.
Ik voelde de wind in mijn haren. Ik had het oude stukje pijn overwonnen. Het was uit de weg geruimd, ik was het gepasseerd. Ik had de top bereikt. Wat voelde ik me trots.
Het uitzicht was nu oneindig, en zo was mijn leven ook; ik had een stuk losgelaten, overwonnen en kon nu verder. Zo ver als ik zelf wilde. De wereld lag voor me open, oneindig ver! Adembenemend mooi!

Als Ondernemers blijven Dromen

2011-09-20T01:50:00.000-07:00

De dame op de stoel tegenover me leek erg vastbesloten.
Als startende ondernemer, die me voor wat zakelijk advies bezocht, vertelde ze me dat ze gedroomd had over een groot pand, midden in de stad en voor haar klanten goed bereikbaar. Ze had heel duidelijk gezien waar het pand stond en kon er zo naartoe fietsen.
Dat zou haar nieuwe onderkomen worden, voor haar vers te starten praktijk.
Toen ik haar vroeg wat de kosten voor de huur waren zei ze, zonder ook maar een spier te verrekken, dat het duizend euro per maand was.
Ik bleef haar aankijken en knikte. Ze meende het volgens mij echt serieus.
Ze had me daarvoor verteld dat ze nog geen papieren had voor de activiteiten die ze wilde gaan doen en dus binnenkort een cursus zou gaan volgen. Een thuiscursus, lekker snel klaar en dan aansluitend starten. Het pand uit haar dromen stond tien straten verderop en had al een ‘Te Huur’ plakkaat op het raam zitten. Alles bij elkaar optellend zou het appeltje eitje worden. Binnen een jaar zou het gerealiseerd zijn.
Ze was overtuigd van haar plan.
Ik pakte pen en papier en een rekenmachine. Ik vroeg haar hoe duur de consulten waren.Ze noemde per direct het hoogste bedrag op, waarbij ik me afvroeg of een particulier zo een bedrag wilde betalen. De cliënt zou het uit eigen zak moeten betalen. Er waren nog geen vergoedingen vanuit de zorgverzekeraars.
Een eenvoudige rekensom vertelde ons dat er alleen voor de huur al vijfentwintig sessies per maand nodig waren. We gingen verder naar gas, water en licht, marketing gelden, btw afdracht, telefoonkosten, internetaansluiting, inkomstenbelasting en als laatste nog een fatsoenlijk salaris. Je wilt al die drukte toch immers niet op je nek halen om alsnog een droge boterham te eten. Om het niet al te heftige te maken liet ik een ziektekosten verzekering en een pensioenopbouw nog maar even weg.
De eindberekening op ons lijstje liet zien, dat ze vanaf dag één een bomvolle agenda zou moeten hebben. Geen gaatje meer over en dat dag in dag uit, zomermaandenstop of niet. Ziek zijn of vakantie zou er niet meer inzitten. Alleen dan zou ze haar pand kunnen betrekken.

Ik zie het vaker gebeuren: mensen die razendsnel in een pand trekken. Al dan niet te hoog in huur, maar wel met vaste terugkerende kosten. Er komt wellicht een personeelslid bij, en nog eentje. Extra kosten. Een van de twee wordt eens wat vaker ziek. De huur en alle kosten draaien door. Het personeelslid verdient zichzelf niet meer terug, het wordt interen op de pot met geld. Als die er sowieso al was.
Er blijken minder klanten te komen dan gedacht en er moeten flinke marketingacties gedaan worden. De zomermaanden blijken inderdaad komkommertijd te zijn; nagenoeg geen inkomsten.
Langzaam groeit het pand, en alles wat daar financieel bij komt kijken, boven het hoofd van de ondernemer. Het wordt water naar de zee dragen en het is te hopen dat de verhuurder zo coulant is om het huurcontract wat eerder dan overeengekomen te willen beëindigen.

Kijk wat je daadwerkelijke inkomsten zijn. Reken jezelf niet rijk, maar wees eerlijk. Wellicht kun je ook nog andere diensten aanbieden die ook geld binnen brengen. Probeer zo lang mogelijk op een locatie te blijven waar de kosten minimaal zijn; Een opgeknapte slaapkamer, zolderkamer, huren bij een andere praktijk, allemaal opties die je niet per direct de kop kosten. En bouw je klantenkring zover uit, dat je zeker weet dat ze mee zullen gaan als je de stap naar groter zou zetten. Een pandje lijkt zo leuk, maar verkijk je er niet op. Doe het stap voor stap. Denk groot, dat mag altijd, maar wel gedoseerd en in de juiste volgorde. Als de inkomsten voldoende zijn om alles te betalen, dan is het pas aan de orde om de overstap te maken.

De dame in kwestie was geraakt door de rekensom, maar bleef voornemens om in het pand van haar dromen te trekken. Mijn advies van een stappenplan leek niet meer binnen te komen. Ze zou de cursus ‘even snel’ gaan volgen en daarna aan de slag op haar droomlocatie, midden in de stad. We hebben elkaar de hand geschud en ik heb haar succes gewenst.
Nu, zoveel jaar later, is het pand nooit door haar betrokken en zijn de activiteiten kleinschalig gebleven. Jammer dat ze niet heeft doorgezet en ze het pand niet wat later in de tijd is gaan huren.
Want een droom realiseren is het mooiste wat er is!

Klaag niet zo... het ligt bij jezelf

2011-05-08T06:04:00.000-07:00

Jammer genoeg kom ik het met grote regelmaat bij diverse mensen tegen; klagen. Dag in dag uit, zeuren over alles en niets. Is het twee weken prachtig weer en komt er een klein laag drukgebied over, dan hup meteen klagen over het slechte weer. Zij moeten door de regen, zij kunnen nu niet buiten zitten. Dat de natuur schreeuwt om wat regen voor de groei van alle nieuwe planten in de lente, daar denken ze niet aan.
Of klagen over overvolle agenda’s. Ik kan ze niet bijbrengen dat Zij het zijn die de agenda’s zelf zo vol zetten. Ze horen me niet eens.
Klagende mensen vinden zichzelf nooit de aanstichter van het geen waar over geklaagd wordt. Het is altijd de ander, die de schuld is van de reden van het gezeur.

Ik beken; ik heb het zelf ook gedaan. Ruim 20 jaar terug, onder invloed van medicijnen was niets meer leuk en kleurrijk. Alles en iedereen was tegen mij. Tot mijn broer me er op wees: “Diana, je loopt alleen maar te mopperen. Zodra we weten dat je langskomt, bereiden we ons voor op een klaagzang van een uur en daarna ben je weer weg. Dat is echt niet gezellig hoor!” Hij had gelijk.
Een groot aantal jaar later merkten mijn partner en ik het zelf met regelmaat op, dat we beide aan het klagen waren. Grotendeels over anderen. Altijd maar commentaar leveren op iemand die anders woonde, anders met zijn geld om ging, er andere ideeën op na hield. We vonden altijd wel een reden om te klagen.

Waar ligt de oorsprong van klagen eigenlijk? Bij jezelf. Zo ver is me wel duidelijk geworden. Waarom zou je zeuren over de grootte van het huis van een ander of de manier van praten van de buurvrouw? Wat heeft het voor meerwaarde? Niets. In alle gevallen zegt het iets over jezelf. Onvrede, ergernis, jaloezie, onmacht…

Toen ik er achter kwam dat ik altijd liep te klagen, ben ik eens gaan kijken waar dit vandaan kwam. Waarom had ik commentaar op iedereen en waarom kon ik nooit meer tijdens een bezoekje een gezellige anekdote vertellen in plaats van te mekkeren over de mensheid om me heen? Had ik serieus niets leuks meer te melden?
Ik schrok van het antwoord: Ik bleek niet gelukkig te zijn met mezelf en met mijn leven. Hetgeen ik deed, was mijn onvrede reflecteren op de buitenwereld. Ik werd keihard geconfronteerd met mijn eigen beperkingen en tekorten. Zo, die kwam aan.

Ik ben er mee aan de slag gegaan. Ben er bewuster mee om gegaan en hoorde mezelf weer meer en meer gewoon praten. Ik bracht weer vrolijke berichten in de gesprekken . Deze ontstonden ook weer als vanzelf, omdat ik beter en beter in mijn vel kwam te zitten. Ik leerde mijn gemopper herkennen in bezoekjes aan familie en vrienden en wist het te keren. Dit gingheel simpel door mijn leven te veranderen en er positiever in te gaan staan.

Vandaag de dag hoor je me nagenoeg nergens meer over klagen of mopperen. En gebeurt dat wel, dan hoor ik het zelf ook en laat er per direct een vragenrondje op los; Waarom? Waar komt het vandaan en wat ga je er aan doen?

Als ik andere mensen hoor klagen, dan zou ik ze zo graag vragen; “Ben jij wel gelukkig met je leven?” Zo niet, doe er dan iets aan. Dit is verre van gezellig. Niet alleen voor mij, maar zeker ook voor jezelf.
Klagen is niet nodig … klagen is een teken dat je bewuster naar jezelf mag gaan kijken.

Klaag jij??

Diana Hendriks www.delemniscaat.nl

Touwtjes ... met kinderen eraan ....

2011-03-24T08:16:00.000-07:00

Het is zo bijzonder en tegelijk zo prachtig!
Ik ben krap voor de eeuwwisseling in het spirituele gestapt. Een klein beetje maar, een beginnetje gelegd. Rond 2006 kwam daar verandering in en leek het in een stroomversnelling te gaan.
Er diende zich van alles aan en ik pakte alles met beide handen aan. Ik leerde contact maken met de spirituele wereld en het bleef maar groeien.

Gaandeweg de tijd leerde ik me afstemmen op anderen, op afstand. Maar niet aan de hand van psychometrie, nee het lukte me serieus om contact te maken met de persoon. Op zielsniveau. Ik kon vragen stellen en kreeg antwoorden. Door middel van automatisch schrijven kwam er tekst van de ander op papier. Onderliggende problemen kwamen hiermee aan het licht, antwoorden op angsten of wensen die ze zelf niet onder woorden konden brengen.

Eerst vond ik het spannend; klopte het wel wat ik schreef en waren de boodschappen niet te algemeen? Maar toen de reacties iedere keer weer positief waren, begon ik mezelf hier meer en meer in te vertrouwen.

Mijn interesse lag in het contact met de mens, maar eigenlijk bovenal in die met het kind.
Mijn vooropleidingen, mijn hobby’s (scouting en kinder/jeugdradio) en interesses maakten dat ik altijd wel iets met kinderen heb gehad.
Ik had ook al voor de fun wat kinderen op zielsniveau gesproken, maar voelde wel dat ik nog meer kon en mocht betekenen voor de mensjes van deze leeftijd. Misschien in mijn praktijk? Ik ging een opleiding tot Life Coach volgen. Dit had helaas nog geen resultaat op het aantal kinderen in mijn praktijk.

Vorig jaar zat ik met een kennis in de achtertuin, gaf haar les in automatisch schrijven. Op een gegeven moment stond ik naast de tuintafel en zei tegen haar dat ik een band om mijn middel voelde. Niet strak of zo, maar gewoon een brede band. En aan die band zaten oneindig veel touwtjes …. Lange touwen die ver weg liepen, heel ver weg. Maar ik had heel duidelijk dat er aan ieder touwtje een kind zat, dat via dat touwtje aan mij verbonden was. Ze mochten allemaal hun weg naar mij vinden, stuk voor stuk, touwtje voor touwtje.
Ik vond het bijzonder en ‘s avonds in bed voelde ik of de band er nog was. En dat was hij. Ik mocht voelen hoe de touwtjes lagen. Ze hingen losjes, ontspannen. Ik hoefde geen moeite te doen om de touwtjes binnen te halen. De kindertjes zouden hun weg naar mij wel vinden. Ik vroeg, voor ik in slaap viel, of ze dan wel tegen hun ouders zouden wilden zeggen dat ik er was.

En het lijkt of dat nu het geval is.
Er is een positieve olievlek te ontstaan binnen kinderland. Bijna dagelijks krijg ik e-mails binnen van ouders die graag een reading op zielsniveau met hun kindje willen. Een grote diversiteit aan redenen: Slecht slapen, slechte schoolprestaties, niet naar de creche willen, woede-aanvallen, hechtingsstoornis, adhd, pdd-nos, ruzie met rest van de familie, depressie en welke andere reden je ook kunt bedenken.
En ik praat met de kindertjes, die me vertellen wat er schort, waar het hem in zit, wat ze anders zouden willen zien. Ik geef ze de ruimte, ik laat ze door middel van automatisch schrijven hun grieven of verdriet op papier zetten.

Geen kind in mijn praktijk, alles op afstand. Ze mogen fijn in hun eigen leefomgeving blijven. Ze hoeven niet weer naar een instantie toe. Vaak hebben ze al diverse labeltjes opgeplakt gekregen en mogen ze al drie keer per week naar iemand die daar mee aan de slag gaat. Van mij mogen ze blijven spelen, hoeven ze niets … gewoon zichzelf zijn.
Van pasgeboren tot tegen volwassenheid: alle leeftijden passeren mijn beeldscherm en mijn toetsenbord. En ik geef ze de ruimte.

De berichten zijn treffend en soms zelfs redelijk hard voor de ouders. Het valt me op dat, als de ouders zelf om een reading vragen, ze per direct met de tekst van hun kindje aan de slag kunnen.
Ze accepteren wat er staat en herkennen nagenoeg alles wel. Als ouders de reading via via aangeboden krijgen, dan merk ik eigenlijk altijd wel wat scepsis. En dat is logisch ook; ze waren er zelf nog niet aan toe.

De kindertjes komen via de touwtjes om mijn middel naar me toe en o wat voelt me dat fijn.

Langzaamaan ga ik me ook begeven op het gebied van kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking. Ik heb zelf met verstandelijk beperkte mensen gewerkt op een Dagverblijf en in twee instellingen in het westen van het land.
Vorig jaar heb ik al twee volwassenen gesproken met een laag niveau. De gesprekken waren meesterlijk en de begeleiders konden er meteen iets mee. De veranderingen binnen de groep waren daar! Jammer genoeg heb ik te maken met instanties, die het zelf niet goed aandurven om me toe te laten. Het is nog wat ver van hun bed, eng. “Gaan we dit bij de ouders voorleggen? Als we onze goede naam maar niet te grabbel gooien met dit soort praktijken!”
Ik zou zo graag zo veel ouders willen benaderen, die contact willen maken met hun kind die zelf niet verbaal capabel is zich te uiten. Laat ze het mij vertellen!

En soms zitten er van die pareltjes bij …. Zo was ik een dag met automatisch schrijven in een winkeltje in een nabijgelegen dorp. Een dame kwam de winkel in en we keken elkaar aan… wat moesten wij samen? We schoten in de lach. We konden er geen antwoord op geven. Het zou wel duidelijk worden.
Vorige week ontving ik een mail van haar. Of ik contact met haar zoon kon maken. Een drie jarig manneke met het Syndroom van Down. Een prachtig contact, veel antwoorden en de moeder helemaal blij blij! Ze had zaken duidelijk gekregen, ze wist dat ze op de goede weg was. Ze schreef een stukje op haar hyves en kreeg bijzonder veel mooie reacties. Ze schreef een prachtig stukje voor mijn website (zie http://www.delemniscaat.nl/reacties.html) en vergelijkt me zelf met Derek Ogilvy. Als ik daar niet van ga blozen….

Een lerares op school adviseert de een na de andere ouder eens een bezoekje aan mijn site te brengen. En zo gaat het maar door… de positieve vlek breidt zich uit.

En weet je wat het is…. Het is meer dan fijn om te doen. Dit is wat ik wil! De spreekbuis zijn tussen ouders en kinderen op het punt waar het vast dreigt te lopen. Of gewoon omdat ouders willen weten wat er in het hoofdje van hun kind omgaat.

Ik voel de band om mijn middel en weet dat de touwtjes nog lang niet op zijn. Het zijn er onuitputtelijk veel. Ze zijn allemaal divers gekleurd, een vrolijk geheel. Net zo vrolijk als het leven waar ik het kindje weer naartoe wil leiden… samen met de ouders.

Ik hoop serieus dat ik op diverse manieren veel ouders kan bereiken, instellingen overstag willen, mensen helpen die in contact met familieleden willen komen die zich niet meer verbaal kunnen uiten ….

Laat ze het mij maar vertellen.

Laat de kinderen mij vertellen wat er scheelt

2011-01-16T00:53:00.000-08:00

Kevin (11 jaar) is weer het vrolijke ventje die hij een paar jaar geleden was. De depressie is voorbij. De auralifter is vertrokken en Kevin kan weer vrij ademhalen.
Iris (7 mnd) geeft aan dat ze niet aan ieders eisen wil voldoen en rustig de wereld wil leren kennen op haar manier.
Bart (2,5 jr) en Cuno (9 mnd) geven aan dat hun chaos en huilen komt door hun moeder, die haar leven niet op orde heeft.
Amber (6jr) voelt zich weer vrij als de geest van opa eindelijk door is naar het licht. Ze mag nu zelf weer bepalen en hoeft niet meer te doen wat opa zegt.
Sjoerd (13 jr) geeft aan dat hij meer behoefte heeft aan rust en stilte, een eigen plekje, zodat hij met meer concentratie kan leren.
Een jongetje in zijn mama's buik verteld me, dat hij opziet tegen de bevalling, maar ook graag weer bij mama is, net als toen.
Een meisje in haar mama's buik verteld me, dat ze niet tegen hard geluid kan... ze laat me een oorlogsgebied zien... daar is ze omgekomen.

Zomaar wat kindertjes die ik gesproken heb in mijn praktijk. Kindertjes uit Brabant en Zeeland, kindertjes uit Groningen en Utrecht.

Kinderen hebben het pittig in deze tijd. Hun enorme ontvankelijkheid, hun zuiverheid en hun openheid is prachtig, maar het maakt ook dat indrukken, gevoelens, gedachten van anderen veel harder binnenkomen dan we kunnen voorstellen. Onze wereld sluit (nog) niet helemaal aan bij die van hun. Wij zullen hierin mogen veranderen en de aanpassingen mogen doorvoeren, zodat we onze kinderen weer begrijpen en we op één level met ze kunnen lopen.

Ik ben als medium bevoorrecht dat ik op zielsniveau contact kan maken met de kindertjes. Ze hoeven hiervoor dan ook niet naar mijn praktijk te komen.
Ik overbrug de afstand vanuit mijn innerlijke kracht. Ze hoeven niet te praten, me duidelijk te maken wat er scheelt.
Hoe oud ze ook zijn, waar ze ook wonen, ze mogen mij hun verhaal vertellen zodat ouders, verzorgers er mee aan de slag kunnen.
Ongeacht het probleem... laat ze het me vertellen.
Ik stem me af op hun naam en het gesprek komt via Automatisch Schrift op gang. Ik kan vragen stellen, antwoorden ontvangen, duidelijkheid scheppen en advies geven.

Ook kindertjes die nog geboren mogen worden laten me hun wensen en vragen zien en horen; Prenatale Communicatie.
Ik bereid ze voor op de bevalling en we praten over de vragen die de aanstaande ouders hebben en die het kindje zelf heeft.
Een prachtige voorbereiding op een nieuw leven hier op aarde.

Laat de kinderen mij hun angsten, tekortkomingen of problemen vertellen. Of het nu over school, het eten, slapen of sociaal gedrag gaat.
Wees vrij om contact op te nemen, zodat we de kindertjes van nu fijn kunnen begeleiden. Net zo lang tot wij de draai hebben gemaakt, de nieuwe energie in.

Lieve groet,
Diana

diana@delemniscaat.nl
http://www.delemniscaat.nl/channelen.html

* de namen die hierboven gebruikt zijn, zijn fictieve namen.

Op naar de groentetuin

2011-01-15T13:07:00.001-08:00

Vorige week was ik een doos op zolder aan het uitruimen en trof een boek wat ik al heel lang in bezit heb. Het gaat over kruiden in potten kweken. Ik denk dat ik het boek al ruim 20 jaar heb. Het deed me beseffen dat ik er eigenlijk altijd wel interesse in heb gehad; werken met planten.
Mijn vader had een groentetuin en in de achtertuin van ons huis was het altijd een bloemenzee. Zelf heb ik ook nog een tijdje op een planten kwekerij gewerkt en ik was vaak in tuincentra te vinden. Ik stekte mijn plantjes, droogde bloemetjes die langs de waterkant groeiden en was altijd wel met potjes, aarde en plantjes bezig.

Toen ik in 1989 uit huis ging, werd mijn eigen tuin een groen paradijsje. Ik ken weinig bloemen of planten van naam, ik weet niet wanneer ik welke plant precies moet snoeien, of welke soort grond ze nodig hebben... maar ik vind het heerlijk om er mee bezig te zijn.
En nu woon ik sinds 2010 in een huis met een ruime tuin... veel tegels en weinig groen. Ruimte om de auto van oprit naar garage te kunnen rijden. Vorig jaar hebben we een kippenhok geplaatst en de bamboe die er achter groeit redelijk teruggesnoeid tot een acceptabele hoogte.
Een grasveldje wat uit bobbels en hobbels bestond, maakte plaats voor een omgespit stukje grond. Voorzichtig begonnen we met het kweken van groenten.
Tomaat, paprika, sla, boontjes, worteltjes. En ondanks dat we vroeger thuis veel groenten van ons eigen tuintje aten, beleefde ik het eten uit eigen tuin als een waar wonder. Wat was het prachtig om je eigen groenten te kweken, ze te zien opgroeien en dan op een dag de krop sla te kunnen bereiden als eten voor die avond.
De smaak verraste me, zo puur en zuiver, zo stevig, een waar genot!

Aan het eind van de zomer werd besloten de rest van het stukje gras wat er nog lag ook op te offeren voor de groenten van 2011.
Op dit moment is het een saai, zwart stukje grond met wat metalen hekjes er omheen. Niet echt een lust voor het oog. Maar in mijn hoofd ontstaat een plan voor dit jaar.
Mijn groententuin, creatief aangelegd, wat ideeen opgedaan uit bladen en van internet. Een mix van bloemen en groenten, geen saai recht toe recht aan tuintje, maar een sprankelend tuintje waarin we kunnen genieten van onze groenten en daarnaast van alles wat er verder groeit en bloeit.

Voor de kruiden ben ik nu aan het kijken. Vorig jaar stonden ze in een bak aan de schutting. Te hard gegroeid, weinig mee gedaan. Misschien dit jaar op een andere manier neerzetten. Een grote teil zou een leuke optie zijn.
Ik orieenteer me nu ook op het invriezen of het in olie zetten van de kruiden. En dan kom ik weer bij mijn boek van twintig jaar geleden; zofijn dat ik die nog heb en het lijkt of ik nu pas begrijp wat de pagina's en de foto's me te vertellen hebben.

Planten, bloemen, aarde, kruiden.... zo heerlijk om er zo midden in de winter mee bezig te zijn! Ook deze tuin zal een metamorfose ondergaan. Op naar het voorjaar! Voor mijn gevoel is het al zover!

Hoeveel levens neem je mee?

2010-10-03T05:29:00.000-07:00

Een aanvraag, contact op zielsniveau... een prachtige jongedame van 13 met problemen op school. van mij hoeven ze niet naar mijn praktijk te komen. Ik leg in mijn eigen ruimte en mijn eigen stilte contact met ze, op zielsniveau.
Van de week had ik al met haar op zielsniveau gesproken. Ze vertelde me dat ze geholpen wilde worden, maar voelde wel haar angst. Diep verdriet en pijn.
Ik vertelde dat ik haar graag wilde helpen, en dat ze daarvoor wat meer naar voren mocht komen, zodat ik haar beter kon verstaan.

Vanmorgen weer op haar afgestemd en toen kwam het gesprek goed op gang.
Ze liet me beelden zien van verkettering, geslagen met scheppen, gestoken met rieken, de brandstapel... Beelden uit een vorig leven. Intense pijn en verdriet. We raakten aan de praat en ik zag haar wonen in het bos... uitgespuugd door de mensen in het dorp. En dat niet in één leven, welnee vele levens achter elkaar.
En al die herinneringen in haar onderbewuste maakte dat ze nu zo reageerde op school. Ze was bang dat als ze een stap verkeerd zou doen, ze de hele school over haar heen zou krijgen, dat ze weer gepest zou worden. En degene die daar bovenaan stond, net als in ieder vorig leven één persoon de aanstichter was geweest, degene die daar op school stond was haar leraar.
De verklaring van haar gedrag was duidelijk.

We zijn samen naar haar vorig leven toegegaan en we hebben het moment daar veranderd, we hebben de kracht in haarzelf naar boven gehaald. Niet toegeven, geen pijn lijden... Het ging goed... Ik zag haar kracht toenemen.
Ze kon het de rug toekeren!

Terug naar het hier en nu vielen ook direct de kwartjes bij haar... en ze wist wat ze in het vervolg op school mocht gaan doen. Zo prachtig om te zien!
We hebben elkaar stevig vastgehouden en tranen rolden over onze wangen.
Ze had die delen uit haar vorige levens meegenomen dit leven in. En ondervond er weer de hinder van.

Alles op de mail ... niemand in mijn praktijk geweest, alles op afstand en op zielsniveau. Zo bijzonder. We waren ruim drie kwartier verder toen we elkaar gedag zeiden. Het geheel is duidelijk geworden, voor zowel haar als haar ouders.
Uiteraard ben ik nu heel benieuwd of de veranderingen op school zichtbaar gaan worden! Ik blijf langs de zijlijn even meelopen.
Wat prachtig toch om dit werk te mogen doen en dat ik het vertrouwen van de mensen krijg om zo op zielsniveau contact te leggen.

En toen zei de uitgeverij Ja!

2010-09-27T10:25:00.000-07:00

Hij was af; mijn boek. Een jaar over gedaan. Soms met wat maandjes ertussen. Er hadden wat vrienden en bekenden naar gekeken... 'redigeren', met een sjiek woord.
Ik had een uitgever uitgezocht. Op advies van een vriendin in het buitenland eentje die zowel als uitgever werkte en daarnaast aan POD (printing on demand) deed.
Mochten ze mijn boek dan niet uit willen geven, dan lagen de contacten er in ieder geval en kon ik overwegen om over te gaan op POD.
Alles klaar voor zover ik het in kaart had. En daar ging het naar de eerste uitgever. Spannend! Ik wist dat ik drie maanden zou moeten wachten op reactie. Dat is nu eenmaal zo binnen die uitgeverijen. Zoveel aanbod.

Een dag later kwam ik nog een uitgever tegen. Gespecialiseerd in spirituele boeken.
Kijk, laat daar mijn boek nu net over gaan! Ik spitte zijn site door en zag de diverse mogelijkheden die hij bood. Er ontstond een leuk mailcontact, door de vragen die ik hem stelde en die hij uitgebreid beantwoordde.
Geen twijfel meer mogelijk; mijn manuscript wilde ik ook naar hem sturen.
Vrijdags drukte ik op de knop van verzenden. Ik had geen idee hoe lang het bij hem zou gaan duren.

Maandagavond ploepte er een mailtje in mijn mailbox. Ik keek Paul aan en zei dat hij me mocht feliciteren; ik had een uitgever! Nog geen vier dagen nadat ik het manuscript verstuurd had, liet hij me al weten mijn uitgever te willen zijn! Ik stuiterde tegen het plafond en kon mijn geluk niet op! Zo snel, wie had dat gedacht!

Ik vroeg hem of hij het boek ook gelezen had. 'Natuurlijk heb ik het gelezen', was zijn antwoord. Hij vertelde me, dat hij, door het lezen van mijn boek, een drive had gekregen om zijn doelen te gaan realiseren. Dat hij ook door mocht naar de top, net als ik. Hij zou gaan doen wat hij al heel lang wilde; het opzetten van een opleiding vingerlezen.
Ik was trots en vereerd dat hij dankzij mijn boek die drive weer gevonden had.

En de trein ging van start. Vorige week heb ik de eerste voorbeelden voor de kaft gezien. Mooi, zeker. Eerst even wennen omdat ik een ander beeld in mijn hoofd had staan. Maar dit was wel strak en sober en wel precies waar het boek over gaat.
Ik was over een paar dingen nog niet tevreden. Daar gaan we nog op verder.
Wel heel apart de kaft van je eigen boek te zien. Met het boekje Kristal Momentjes het ik dat uiteraard ook zo gehad, maar het blijft geweldig!
En het afgelopen weekend was afzien: voor de aller allerlaatste keer het geheel redigeren. Alle leestekens, zinnetjes, woordjes... alles nalopen. Daarna de zinnen aan het eind van de regel tijdig laten stoppen of doorzetten naar de volgende regel. En als laatste de eerste pagina's met het logo van de uitgever, de copyrights en zo.

Gisteravond 22.00 uur ging het definitieve manuscript naar de uitgever toe. Geen aanpassingen nu meer. Ik ga er ook maar niet meer naar kijken. Ik had serieus vierkante ogen, was op-over-en-uit. Zo geconcentreerd gewerkt.
Vandaag heb ik de uitgever telefonisch gesproken. Wat dingen doorgesproken en een opstart maken voor het contract en het meedenken met de eventuele losse tekstjes die binnen in het boek komen. Zo veel te doen, voor er daadwerkelijk een boek af is.

Voor mij zit het er nu even op. Voor een paar dagen denk ik. Ik mag wachten tot het boek in pfd is opgemaakt en ik er op de computer naar mag kijken. Dat gebeurt als het goed is deze week. Evenals de kaft. Zijn beide akkoord, dan krijg ik één boek gedrukt thuisgestuurd. Dat lijkt me helemaal geweldig!
Als die akkoord is, gaan de persen draaien en gaan de oplages tellen.

In de tussentijd mag ik de marketing gaan opstarten; flyers maken, persberichten schrijven, voorinschrijvingen regelen, meer dan genoeg te doen. Stap voor stap.

Een boek uitgeven... voor mij één van de mooiste dingen die er is.
Een boek over mijn spirituele groei en het wandelen van mijn pad naar mijn Ziel.
Drie jaar lang volg je me in mijn ups en downs, mijn afscheid nemen van oude stukken en het omarmen van de nieuwe. Mijn doel in het leven verwezenlijken. Ik heb het verwoord en vormgegeven in een boek. En o, wat ben ik er blij mee!

Het volgende boek staat al in de steigers... wederom spiritueel, maar nu voor kinderen. Zodra ik de marketing van mijn lopende boek in kaart heb, ga ik daarmee van start. Ik heb de smaak te pakken!

U bent toch wel goed volk???

2010-09-14T11:44:00.000-07:00

Ik kwam deze column tegen op mijn website. Hij stamt uit 2008.

Wil hem graag met je delen. Hij blijft actueel!

U bent toch wel goed volk??

Ik ben gestart met het schrijven van een boek. Hiervoor ben ik eerst een biografie aan het schrijven. Niet zo zeer alle opsommingen van de momenten die voorbij komen, maar bovenal de gevoelens daarbij en hoe het jme gevormd heeft tot wie ik nu ben.

Mijn biografie schrijven is mooi om te doen en ik raad het iedereen aan. Niet eens zo zeer als je pijnlijke stukken hebt of een boek wilt schrijven, maar neem bijvoorbeeld het volgende....

Ik ben geboren op een flat in Waddinxveen. Een klein portiek met zes woningen. Ik heb er tien jaar gewoond. Door het schrijven van mijn biografie kwam ik in gedachten weer terug in mijn flat, mijn gebeurtenissen daar.
Afgelopen zaterdag ging ik naar Waddinxveen om de verjaardagen van mijn neefje en nichtje te vieren.
Toen ik langs de flat reed, zag ik het bovenste stukje van het hoofd van 'de buurman'. Die goede man zit al jaar en dag op zijn stoel bij het raam.
Toen ik nog thuis woonde toeterde ik altijd als ik in mijn auto langsreed, en zwaaide hij. Nu had het geen zin te toeteren, hij zou de auto niet eens herkennen.

Ik reed verder en op het plein vlakbij draaide ik om en reed terug naar de flat. Ik parkeerde de auto en stapte uit. Ik drukte op het belletje beneden en zei alleen maar "hallo!" Er werd open gedaan en ik ging de eerste trap op. Mijn flat, wel duizend keer die trap op geweest. De deur ging open en daar stond de buurvrouw .... ondertussen ver in de 70.

"Hallo!" zei ik
"Ken ik u? vroeg ze
"Ja hoor, u kent mij", zei ik
Ze schudde haar hoofd
"Familie?" Vroeg ze
"Nee geen familie, wel bijna"
Weer schudde ze haar hoofd
"Diana", zei ik
Er ging geen lichtje branden bij haar
Ik had haar ook al jaaaaaaaaren niet gezien of gesproken
Ik ging onder het licht van het portiekje staan
"Nu wel te zien?"
Ik lijk enorm op mijn vader en mijn broer, je zou toch iets herkennen lijkt me
"Nee" zei ze "ik ken je niet"
"Ik zag de buurman voor het raam zitten" zei ik
"Je bent toch wel goed volk he", vroeg ze ineens
"Ja hoor" zei ik
"Nou loop maar door dan" zei ze, "hij zit in de kamer...."

Ik liep door naar binnen, alles zo bekend! Zo bijzonder!
Ik zei de buurman gedag en die keek me ook zo aan van Ik ken jou niet.

Ik ging bij de salontafel staan
Hij schudde zijn hoofd
"Ik ken je niet!"
Ik moest serieus lachen. Ik was er zooooo vaak geweest toen ik klein was.
"Diana" herhaalde ik nog een keer
En ineens viel het kwartje bij de buurman
"Ja natuurlijk!! Diana!!!"
De buurvrouw keek me aan, bij haar daagde er nog niets
"Diana!"riep de buurman nu uit! "Diana!!!!!"
"Ik ken geen Diana" zei de buurvrouw nog
"Tuurlijk ken jij wel een Diana", zei de buurman
"En ze heeft een zus, en die heet Yolanda!"

En TOEN vielen de kwartjes bij de buurvrouw, werd er vrolijk en hartverwarmend gekust en de volgende tien minuten werd er verteld hoe ik geboren was, dat zij er bij was geweest. Dat ik daar vaak at, geslapen heb, dat ik me de vissenkom herinner met het kaboutertje op de rand en de singeltjes die we draaiden op de platenspeler van loekie en riekie en wiekie van biotex en die van kabouter piggelmee!!!

Ze zwaaiden me uit voor het raam toen ik een kwartier later richting koffie bij mijn zus ging, en ik toeterde als vanouds!!

En weet je, het is losgekomen uit het schrijven van de biografie. Je kunt je voorstellen dat ik het fijn vind om er mee aan het werk te zijn. Stukje bij beetje, en die delen uit het leven naar voren te halen die je gemaakt hebben tot wie je nu bent. Prachtig. Echt een aanrader voor iedereen.

Uit het (kippen)leven gegrepen

2010-08-25T05:59:00.000-07:00

Ze kwamen vanuit diverse hoeken van het land. Eén voor één. De eerste .. een blauwe, zoals ze het noemen. Even wennen; ik had er nog niet eerder eentje van zo dichtbij voor mezelf gehad. Een dag later een witte. Die vond ik wel erg mooi. Na de blauwe vond ik de witte ook minder eng, zo in mijn buurt. Drie dagen later de bruine. Een kleintje. Ik had geroepen dat ik de kleinste wel wilde. Het trio compleet. We hadden onze voorbereidingen gedaan; huisvesting goed, eten en drinken okee, slaapplaatsen in orde. Verder zouden we het wel gaan beleven.
En het ging snel, heel snel. De bruine kwam een dag later al op schoot zitten, de witte vond het in het begin minder eng maar gaandeweg de weken schoof ze vaker wat achteruit. De blauwe was de eerste geweest, dus had het stel ook in de gaten te houden. Duidelijk de baas van het geheel. En zo werden we langzaam geintroduceerd in het leven van de kip. En wat een bijzonder leven is dat zeg!

Het plankje naar het nachthok was in het begin eng. Zo hoog en hoe kon je nu met drie van die rare tenen grip houden. Iedere keer wegzakken, daar leek het op.
En dan de stok in het nachthok, er was bijna niet op te zitten. Evenwicht bewaren. Waarom was de stok niet dunner?
En dan drie verschillende dames, uit diverse delen van het land ... wie was de baas? Pikorde, noemen ze dat. De blauwe was als eerste binnen gekomen, dus ook duidelijk de baas. De bruine, de kleine en de laatste van het stel... en dat heeft ze geweten ook. Ze heeft een aantal weken het onderspit gedolven. Bleef stokstijf staan als de andere dames langzij kwamen. Soms werd ze gesandwiched en daarbij gepikt. Ze mocht niet veel, ze had haar positie maar te aanvaarden.
Sneu om te zien, dat zeker. We hebben eerlijk overwogen om er nog maar een kip bij te nemen. Dan had zij ook een vriendinnetje. Maar zo werkt het niet... gaandeweg de tijd is het goed gekomen. Zijn ze nu met z'n drietjes gezellig samen.

En tja drie kippen... die mogen dan ook wel namen hebben. Dat maakt het wat leuker. De twee vissen in de kom, de cavia en de hond hebben immers ook een naam. Ook al heten de vissen Bob en Bob .... De blauwe vonden we een 'Louise', statig als ze is. De witte werd absoluut een 'Fien'. Grappige dame, soms wat onhandig. En onze kleinste bruine kreeg 'Anne' als naam mee.

Buiten de ren werd een feestje; gras tussen de tegels uit pulleken, handig hoor! Scheelt schoonmaken. Oeps, de blaadjes van de aardbeienplanten en de jonge aanplant van bloemen waren ook wel erg lekker. We moesten er maar een beetje bij blijven, dan konden we het in de gaten houden. Niet iedere dag buiten de ren, gewoon als wij er bij waren. Lekker van genieten.

Ik moet om ze lachen ... hoe knullig ze eerst het plankje naar het nachthok op liepen, hoe vlot ze er later op begonnen te springen. Als je smorgens het hok opent waggelen ze netjes achter elkaar naar buiten. Niet bepaalt wie er eerst voorop moet; iedere dag weer anders. En Fien die gek is van gekookte koude pasta... echt smullen is dat. Broccoli, wortelen, sperciebonen, rijst ... alles vinden ze lekker. Absooluut geen kieskeurige meiden. Maar favoriet, hoog op nr 1 staat wel mais!!! En dan het liefst verse mais, nog aan de maiskolf. Echt hoog culinair eten vinden ze dat. Een zaligheid.

We kunnen de klok gelijk zetten als ze 's avonds naar binnen gaan. Iedere dag zo rond half negen. We hebben vernomen dat dat wat gaat veranderen als het eerder donker wordt. Vooralsnog weten wij hoe laat het is als ze achter elkaar aan naar boven gaan, nog net niet gapend en geeuwend.

Ze groeiden groter en groter. Echt handtam waren ze nog niet. Ja, ze aten wel uit onze hand ... maar aaien nee dat mocht niet. Anne soms wel, die vindt het wel fijn zo bij de mensen. HEt kleine ging al snel van de meisjes af en we zagen de veranderingen ontstaan; rood om de ogen, de lelletjes onder hun kin begonnen te groeien en bovenop kwam iets wat op een soort kammetje leek. Het werden heuse dames!
Fien is als laatste ... de rode kleur rond haar ogen begint nu te ontstaan, en de lelletjes zijn steeds beter zichtbaar. Ze mag, ze is immers de jongste van het stel.

En groter groeien betekent ook, dat er ergens een keer een eierproductie op gang mag komen. Internet vertelde, dat dat zelfs wel in het volgende jaar zou kunnen gebeuren. Het maakte ons niet uit, we zouden wel zien. Maar daar ging onze Louise. Het nachthok in en uit, in en uit, trapje op, trapje af ... en maar kakelen, wat een herrie. Dag na dag was ze er maar druk mee. We hadden de broedhokken bedekt met hooi, maar dat schopte ze er keer op keer weer uit. Ze draaide maar in het rond, onrustig. We lieten haar maar, ze kon duidelijk haar ei niet kwijt, hahaha.
En van het een op het andere moment lag ie er... een prachtig wit ei met de schaal helemaal intakt. Wat waren we blij! Onze Louise legde eieren! Vanaf die dag werden we iedere dag op een vers eitje getrakteerd.

Het was raar, eitjes van je eigen kippen eten. Maar o, wat smaakte het eitje van Louise lekker. Heel zacht van smaak, nagenoeg geen zout nodig. Mmmm, genieten.

En Anne, die kleine bruine Anne ... die hield Louise nauwlettend in de gaten. Waar ga jij heen? Wat doe je in het nachthok? Waarom maak je van die rare geluiden?
Kan ik misschien ook zulke geluiden maken? HEt was af en toe een hels kabaal in de tuin. Soms ging ik kijken, omdat ik het idee had dat er gevaar dreigde. Maar niets was minder waar; Louise was bezig met haar voorbereidingen voor het volgende ei en Anne deed solidair met haar mee, ook alvast wat oefenen.
En een ruime week na het eerste ei van Louise vonden we ineens een prachtig bruin ei in de ren. Anne! Ze had het goed afgekeken en het was gelukt. Ook nu weer puntgaaf met een mooie schaal er omheen. En jawel, deze smaakte ook zo lekker!

Ze mogen nu allebei aan het grote-dames-kippen-voer. Nog wel gemengd met het voer voor kuikens omdat Fien nog niet zo ver is. Ze lijken ook wat meer handtam te worden. Als ze een goede dag heeft, mogen we Louise aaien of komt Anne aan je broekspijp pikken. Het gaat helemaal goed met ze.

Ik wist niet dat het hebben van kippen zo ontzettend leuk kon zijn. Zo hun eigen leventje, zo hun eigen gewoontes, lekker buiten in de ren of in de tuin. Iedere keer weer blij als je naar buiten komt. Je zou maar weer eens wat te eten kunnen hebben.
Ja, voor ons absoluut genieten van deze drie dames, die met regelmaat een glimlach op onze gezichten toveren! Heerlijk!

Wat ik doe?? Groeien!

2010-06-23T04:17:00.000-07:00

Aansluitend aan mijn vorige blog ontving ik een mailtje. Complimenten over het retraite weekend. Het leek haar onmogelijk om in haar eigen leven te integreren, maar vond het bovenal erg interessant.
Daarna kreeg ik een vraag waarin ze aangaf dat ze eigenlijk wel las wat ik niet deed, maar benieuwd was wat ik wel deed. Ik heb serieus even over die vraag
na moeten denken.

En dan niet omdat ik niet weet waar ik mijn dagen mee vul, maar deze vraag ging voor mij even dieper.
Was de vraag gebaseerd op het retraiteweekend, of over mijn algehele dagelijkse gang van zaken?
In het weekend heb ik heerlijk gelezen, geschreven aan mijn boek en in mijn dagboekje, heb ik contact gehad met de spirits, heb ik op meditatieve manier de sapjes klaar staan maken, heb ik geslapen en wandelingetjes gemaakt. Ik heb gezeten en gelegen, gevoeld en gedacht. Ik heb mezelf gevoeld in veel opzichten.

En doorzettend naar mijn leven rond dit weekend ..... Ik ben op dit moment bovenal bezig om de juiste invulling in te zetten die mijn leven die kleur geeft die het voor nu mag hebben. Ik ben keuzes aan het maken, ik ben aan het voelen waar mijn energie wel en niet naartoe mag. Ik ben volop aan het genieten van mijn nieuwe leven in deze nieuwe omgeving. Ik ben sterker aan het worden, zodat ik duidelijker achter mijn keuzes kan gaan staan. Me niet laten wankelen door de mensheid om me heen, die mijn creatieve inslag en open insteken nog niet helemaal gewend zijn.
Ik ben bezig om mezelf daarin steeds serieuzer te gaan nemen, waardoor ik ook naar buiten steeds sterker groei.
Ik ben naar mezelf aan het luisteren, van mezelf aan het houden, taartpunten opnieuw aan het indelen en ieder moment van de dag aan het beleven en aan het genieten.

Ja daar ben ik op dit moment mee bezig!

Had je wellicht een lijstje verwacht met lezen, schrijven, schilderen, wandelen, fietsen, telefoneren, werken, etc etc etc .... bedenk dan dat iedere activiteit tot bovenstaande kan leiden. Wat de activiteit is doet er niet toe .... het is hetgeen wat er onderliggend gebeurd. Word je moe van je werk, of van de vereniging waar je bij zit? Word je vrolijk van je kindertjes of van je hond? Wordt je verdrietig van een film of van een bericht van een vriend? Je ziet het, iedere keer andere zaken met dezelfde reacties, emoties; werk, vereniging, kindertjes, hond, film, vriend .... Het is niet de invulling waarmee, het is het gevoel wat het oplevert, en daar kun je mee aan de slag. Daarvan groei je, iedere dag weer een beetje verder!

Ik en Mezelf, een weekend lang!

2010-06-13T23:26:00.000-07:00

Als ik dit schrijf, zit ik midden in ons sap-retraite weekend. Dit schrijven kan dus ook pas aan het eind van dit weekend geplaatst worden. Dan mag ik weer op internet.
Het sap-retraite weekend heb ik vorig jaar voor het eerst ingevoerd. Toen ik nog alleen woonde. Een weekend thuis en weg van alles; geen telefoon, geen internet, geen mobieltjes, chat, mail, televisie. Ja, ik hoor je denken; ‘Och, dat heb ik wel vaker zo een dag dat ik niets met die soorten van techniek te maken heb.’ Maar dit weekend steekt net wat anders in elkaar. Het is een weekend van stilstaan bij jezelf, nadenken en voelen. Waar sta ik nu, waar kom ik vandaan en waar wil ik naartoe. Geen invloeden van buitenaf aan boodschappen of wat dan ook.
Bij dit stukje retraite wordt het lichaam ook direct een weekend lang gereinigd door alleen groenten/fruitsappen te drinken. Niet in een luxe oord, in een bosrijke omgeving met nog twintig andere mensen. Nee, thuis, in onze eigen omgeving, in onze eigen straat, samen, met z’n twee.

De start vrijdagmiddag begint met een overheerlijke Ayurvedische massage bij een dame in Deventer. Wat een zaligheid. Ze masseert met olie, een warme olie, geen aromatische olie maar een gezegende olie ergens uit een ver en warm land. Een dikkere olie, die ze verwarmt boven een klein brandertje. Zelfs mijn hoofdhuid wordt met de olie gemasseerd. Ze raakt heel gericht een aantal chakrapunten aan die ik direct voel reageren. Ik voel ze letterlijk mooi opengaan en stromen. Bijzonder! Gezicht, borst, nek, rug, billen, benen … geen plekje wordt overgeslagen, mijn hele lichaam geniet van de warme olie.
Terug thuis wordt de eerste sapcombinatie gemaakt. Gelukkig heb ik een prachtig boek wat ik iedereen aanraad ‘Sappen en Smoothie Bijbel’, waar we alle combinaties uit kunnen halen. Bij iedere sapmix staat waar het voor is; veel vitaminen, zuiverend, verkwikkend etc. Zo wist ik niet dat wortelsap en spinaziesap goed voor je hersenen zijn. Wel wist ik dat bleekselderij vochtafdrijvend is.
Het lijstje die ochtend op de markt was aanzienlijk; 2 kilo wortelen, 1 kilo druiven, zes appels, 12 tomaten, broccoli, spinazie, peren, citroen, taugé, rauwe bieten, 2 kroppen ijsbergsla, sinaasappels, mandarijntjes. De man had er duidelijk schik in en gaf ons flink wat peren extra en schoof een extra doos druiven in de tas. Dat het maar mocht smaken. Nou, dat zou het zeker doen. Met aardig wat vitaminen in onze armen gingen we huiswaarts.
En na de ontspannende en afvalstoffen afdrijvende Ayurvedische massage die middag, drinken we ons eerste sap. Voor mijn vriend Paul helemaal nieuw. Toen ik hem een paar weken geleden vertelde dat ik nog wel een keer zo’n weekend wilde houden zoals ik vorig jaar een aantal keer had gedaan, gaf hij aan dat hij het wel leuk zou vinden om het ook te ervaren. En daar zit hij, met zijn glas sap. Bieten, wortelen en sinaasappel. Een grijns op zijn gezicht. Hij vindt het leuk én lekker.

De eerste uren van zo’n weekend zijn altijd ‘loslaat-uren’. Je komt dan zeg maar langzaamaan los van de dagelijkse routine, van de dingen zie zich normaliter aandienen. Dan passeren er nog wat activiteiten in je hoofd; ‘Ik zal van het weekend de rekeningen nog even overmaken. Morgen maar even reageren op het mailtje van die of die. Eens kijken of ik alvast wat dingetjes kan halen voor het schilderen van volgende week.’ Nee, je mag het allemaal loslaten. Daar hoef je totaal niet bij stil te staan zo’n weekend. De aandacht mag totaal op jezelf gericht zijn. Totaal op jezelf! Niemand anders dan jij.

We zijn die avond allebei in een boek verzonken. Het zijn duidelijk de ‘loslaat- uren’. Het loskoppelen van de dagelijkse dingen, nog niet helemaal op jezelf gericht. Wel in rust, maar toch nog ‘informatie’ vanuit een boek in plaats van je eigen gedachten en gevoelens voelen. Half tien houden we het voor gezien en rollen we moe en voldaan ons bed in.
Vanmorgen is het al anders. Ik heb duidelijk dat ik tijdens dit weekend mijn nieuwe toekomst mag gaan inkleuren en vormgeven. Waar wil ik heen, wat ga ik doen? Visueel in beeld krijgen wat het pad wordt. Er zijn al wat inzichten naar boven gekomen, een aantal vragen aan mezelf om daar eens over na te denken en een beeld van waar het uiteindelijk uitkomt. Nog niet helemaal scherp, maar de contouren staan er. Prachtig. Paul is de tuin in geschoven met pen en papier. Ook hij heeft bij zichzelf aangehaakt. Geen boekje meer nodig; eigen energie, eigen ruimte …. Het is fijn te zien dat dat ook bij hem gebeurt, dat hij zich mee laat voeren in de energieverandering die tijdens zo’n weekend ontstaat. En als ik hem vraag hoe het voelt zegt hij: ‘Ik zit in een soort flow. Heel dicht bij mezelf, en de rest om me heen is een soort mistig. Ik weet dat het er is; de kipjes, de hond, de buren en de spelende kindertjes. Maar daar houdt het helemaal mee op.’ En zo voelt het ook, zo bij jezelf. Beide zeggen we dat dit het gevoel is van waaruit we de dagen willen ervaren. Voor mij bekend van vorig jaar. Toen zat ik met regelmaat in een vergelijkbare flow.

Op de koelkast hangt een klein schema voor dit weekend … De tijden van de sapmomenten, het wandelingetje, het uurtje slapen en bovenal de uren eigen tijd. Zo hebben we het samen duidelijk hoe dit weekend er in grove lijnen uitziet.

Ieder in eigen energie. Afgesproken dat we geen uitgebreide gesprekken hebben, zodat een ieder in zijn eigen energie kan blijven en niet over hoeft te springen in die van de ander. Natuurlijk is het hier niet totale stilte. Maar het is tot het minimum beperkt. Je hoeft niet tegen de ander te zeggen dat de olie lastig van je huid af ging toen je na de massage onder de douche stond. Je hoeft niet te vertellen wat voor grappige anekdote je in je boek vind. Je hoeft niets van jezelf te delen, je mag het bij jezelf houden. En zo krijg je ook van de ander geen informatie en mag je helemaal in jezelf en bij jezelf zijn.

Zaterdagmiddag is het nu, Paul nog in de tuin aan het schrijven en ik aan het begin van het inkleuren van mijn toekomstbeeld. We hebben dit retraite-sapweekend tot morgenmiddag.
Het is enorm rustig, ondanks dat kindertjes buiten verwoede pogingen doen om geluid uit de oranje WK toeters te krijgen. Dat is buiten, dit is binnen. En verder van binnen, diep bij mezelf van binnen wordt er gelachen, een prachtige glimlach … het voelt fijn om aandacht te krijgen, om gehoord te worden, om te werken aan jezelf. Zo mooi! Paul en ik zijn het er over eens; dit zouden veel meer mensen moeten doen. Zo bewust met jezelf bezig zijn, los van de dagelijkse sleur. Jezelf horen en voelen.

En bij het volgende sapje zal ik proosten. Proosten op de liefde voor mezelf! Ik en Mezelf!

Wel of niet vanuit het vertrouwen in de mens?

2010-05-10T03:35:00.000-07:00

Ik geef readings op afstand. Op zielcontact leg ik contact. Ik maak contact met de persoon in kwestie, wel of niet via een foto. Dit doe ik middels automatisch schrijven .... daarvoor hoeven de mensen dus niet naar mijn praktijk te komen ... en zie ik ze dus ook niet.

In het begin liet ik de mensen pas na het leveren van de dienst (het geheel wat ik op energetisch niveau binnen kreeg ging via de mail naar de klant) betalen. Met de tekst stuurde ik ook het rekeningnr mee, waarop ze het bedrag mochten overmaken. Op goed geluk en met vertrouwen deed ik dat.
Tot ik de vraag kreeg van een jongedame om voor haar te schrijven .... en ik voelde al dat ze me 'gebruikte' en niet zou gaan betalen. Toch heb ik geschreven, omdat ik van het beste in de mens uitga. En zoals vooraf gezien, werd er achteraf niet betaald.
Dit herhaalde zich een aantal weken later nog een keertje en ook hier voelde ik het voordat ik voor de jongedame in kwestie aan het werk ging.

Ik besefte dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat het zelfs als een vuurtje in het rond zou kunnen gaan; 'Laat diana maar schrijven, je betaald gewoon niet!'
Ik wilde er ook niet achteraan mailen, wist dat dat onnodige energie zou kosten omdat de jongedames in kwestie zeker niet van plan waren te betalen. Ja éénmalig mailde ik, een week nadien, dat het bedrag nog niet was bijgeschreven. Maar er kwam niets op.

En ondanks dat ik absoluut van het beste van de mens uit wil gaan, heb ik toen besloten dat ik vooraf voor de dienst betaald wil hebben. Ik werk op afstand maar niet voor niets. Ik begrijp ook dat de klant ook vooraf betaald voor iets wat hij/zij nog niet ziet .... maar ik moest voor mezelf een besluit nemen.

Dat pakte goed uit. De mensen die aansluitend om een reading vroegen keken er niet van op. Eerst betalen en dan binnen een week de tekst op de mail in je mailbox. Zo werkt het en zo bevalt het goed.
En de afgelopen dagen werd ik er weer mee geconfronteerd: een jongeman .... hoe duur een reading per mail kost .... Ik het bedrag gemaild en ook hier voelde ik weer 'die gaat niet betalen'.... En toen kreeg ik een berichtje van hem of ik eerst wilde schrijven en hij dan aansluitend met acceptgiro mocht betalen. Nope .... een duidelijk mailtje terug .... 'eerst betalen en dan pas schrijven voor je'... Ik heb niets meer van de beste jongen gehoord.

Ik mag dan wel uitgaan van het beste in de mens... soms is een zakelijke houding ook absoluut belangrijk!

Wie bepaalt wat je leest?

2010-04-14T01:46:00.000-07:00

Ondanks dat ik bijna verslaafd ben aan lettertjes, lees ik zelf niet veel boeken of tijdschriften. Zelf schrijven, dat is wel mijn ding. Zelf creeeren, zelf vormen.
Ik koop wel boeken, zeker wel, want de aanblik van al die lettertjes bij elkaar ... ja dat vind ik heerlijk! Er staan dus nog genoeg boeken in de boekenkast die ik nog niet gelezen heb. De aanschaf snelheid is vele malen groter dan de leessnelheid.

Soms roept een vriendin een naam van een boek. Zoals 'Het wonder van water' of 'Leven als bestemming'. Ik heb beide boeken besteld. In het eerste heb ik nog geen letter gelezen, in de tweede ben ik tot de helft gekomen. Maar ik ben zeker van mening dat ze de titel niet voor niets hebben genoemd. Eens zal het boek de duidelijkheid krijgen waarom het aangeschaft is, ondanks dat ik dat nu nog niet zie.
Ruim tien jaar geleden kwam een vriendin met een boek aan over geleidegidsen. Ik had er nog nooit van gehoord. 'Ik weet niet waarom ik het heb gekocht. Ik denk dat jij het moet lezen', zei ze. En ik las het in één nacht uit. Daarna is mijn leven geen enkele dag meer hetzelfde geweest en heb ik de stap mogen maken in de spirituele wereld. Prachtig mooi!

Zo ook afgelopen weekend. Ik deed mijn opleiding mediumschap 2 in Hilversum. Een klein winkeltje bij de cursusruimte, met een groot aantal boeken. Voordat de cursus van start ging liep ik wat boekenruggen te lezen. Opeens voelde ik een koude vlaag achter me .... Ik was niet alleen. Ik glimlachte toen ik duidelijk doorkreeg van de spirit die achter me stond, dat ik vandaag een boek zou gaan kopen. Welke? Geen idee! Ik keek naar de kleuren die me tegemoet kwamen van ieder boek afzonderlijk, maar geen enkele sprong er uit.
Ik besloot dat ik vandaag alleen een boek zou gaan kopen als hij uit het schap zou springen, en anders niet. Niet kopen om te kopen. Dat was mijn ratio ... want van binnen wist ik immers al dat er een boek aan zou komen.

In de pauze besloot ik, na even buiten een frisse neus gehaald te hebben, om richting boekenschappen te gaan. Die ochtend had ik voor één rek wat langer stilgestaan.
Ik liep wat heen en weer langs de boeken en liet mijn kijken naar de ruggen voor wat het was en liet mijn gevoel de vrije loop. Ik bleek naar het rek van die ochtend te lopen en voor ik het wist had ik een boek in mijn hand. Met een hele lichtblauwe rug en een titel die me direct diep van binnen raakte.
'Zielskinderen'. Het kon niet missen. Dit was het boek die de spirits me graag wilden laten lezen. En hij was me die ochtend totaal nog niet opgevallen.

Ik rekende af. Het boek voelde als een prachtcadeau, met een enorme waarde.
Een dag later sloeg ik de eerste bladzijde open .... precies wat ik nodig had op dit moment!

Je kunt kijken naar alle mooie titels of kleuren die eruit springen, maar je kunt ook voelen welk boek in het rek voor jou is! En ik ..... ik duik vandaag weer in het prachtige boek 'Zielskinderen', blij met de tip van de spirits.

Keuzes, vanuit je Hoofd naar je Gevoel

2010-04-07T02:59:00.000-07:00

Keuzes, keuzes …. Je hele leven lang maak je diverse keuzes.... ook wel beslissingen genoemd …. Je kunt ze zo gek niet verzinnen; wat voor kleding trek ik aan, wat voor kleur tandenborstel zal ik dit keer kopen, wat wil ik op mijn brood, hoe laat ga ik naar bed, op welke dag zal ik eens in de tuin beginnen?? Dagelijks komen er velen voorbij.
Maar ook grotere keuzes blijven voorbij komen, iedere keer weer; welke auto wil ik aanschaffen, zal
ik van baan wisselen, wil ik het contact met die vriendin nog aanhouden, zal ik nog een opleiding gaan volgen?
Keuzes maken je leven, vormen je leven, maken dat je je tijd invult en vooruit komt. Er zijn veel mensen die heel moeilijk een keuze kunnen maken. Ze blijven maar twijfelen en dubben. Voors en tegens afgewogen, nachten wakker van gelegen …. En nog niet kunnen kiezen.
Vaak overheerst het verstand op die momenten. Die legt alles als een grote barrière in de weg.
Je verstand maakt dat de keuze zo moeilijk wordt, dat het bijna een onneembare berg wordt.
Wanneer je je verstand los kunt laten en je gevoel kunt laten spreken, dan zul je merken hoe snel je het antwoord weet en je je keuze kunt maken.

Zo ben ik een aantal jaren met Reiki bezig geweest in mijn praktijk. Cursussen en behandelingen.
Toen ik verhuisde en de ruimte hier in dit huis te beperkt werd voor een eigen praktijk in huis, besloot ik om buitenshuis de praktijk te voeren. Hierbij nam ik tevens het besluit dat ik geen zin had om iedere keer met de behandeltafel te gaan lopen sjouwen en dat ik de behandelingen van mijn lijstje zou schrappen.
En zo kreeg ik eind vorige week een andere keuze te nemen. Eigenlijk zag ik het eerst niet eens zo.
Een dame met de vraag of ik haar wilde coachen. Ik had automatisch schrift voor haar gedaan en van daaruit vroeg ze of ze met mij in een coaching traject kon stappen. ‘Natuurlijk, geen probleem’, dacht ik …. Dacht ik …. Maar de dagen erna kwam mijn gevoel naar boven, die me zei dat het niet meer hoefde … Reiki had ik al geschrapt en ook het coachen voelde me niet meer goed. Ik zou de dame na het weekend bellen of mailen om te zeggen dat ik deze dagen besloten had om het coachen te stoppen. Zo dat was nog eens een besluit, maar het voelde goed!
Ik ging in deze gedachtegangen een moment terug naar het afronden van de Reiki behandelingen. Had ik dat serieus gedaan vanwege het iedere keer tillen van de tafel? En dan nu het coachen … zat daar geen andere lijn achter??
Het antwoord kwam uit mijn gevoel naar boven borrelen … Ik had al zoveel jaar de mensen geholpen, ze op rit getrokken, in ze geïnvesteerd … en dat was voldoende voor nu. Cursussen en de readings, dat voelde me goed. Reiki en coachen mochten opzij.
Maar ik had toch een opleiding gevolgd? En ik had toch zoveel tijd geïnvesteerd in alles? En ik deed het al zo veel jaren!! Ja dat was toen, en we leven NU! En mijn gevoel was eerlijk en duidelijk, het voelde niet meer goed. Het zou me niet meer die positieve energie geven, die het voorheen gegeven had. Daar naar luisteren was het mooiste wat ik kon doen.
Natuurlijk zal de Reiki blijven stromen en het coachen pak ik in het dagelijks leven ook gerust door.
Maar de keuzes waren gemaakt vanuit mijn gevoel; niet meer voor clienten. En ik voelde dat het goede keuzes waren. Geen twijfel mogelijk! En wordt het over drie maanden weer anders ….. dan Voel ik tegen die tijd wéér en baseer daar mijn nieuwe keuzes op! Hoe makkelijk kan het zijn???

p.s. de dame die het coachen aanvroeg had in diezelfde dagen ook haar gevoel laten spreken en wilde het traject ook afblazen omdat ze wist vanuit haar gevoel wat haar te doen stond. We hadden elkaar blijkbaar even nodig gehad om hier te komen.

Time Management ... zonder stress je project aanpakken

2010-04-03T11:42:00.001-07:00

Je tijd goed inzetten. Je plannen goed inzichtelijk hebben. Weten waar je naartoe wilt en in welk tijdsbestek. Dit geheel in kaart brengen luistert ook wel naar de naam Time Management. En dat kun je hanteren op een aantal activiteiten tegelijk, maar je kunt het ook goed gebruiken voor één bepaald project.
Zo is er bij de winkel, waar ik een praktijk heb, een actie gestart per één april; een grabbelton actie. Hiervoor moest ik ruim tweehonderd bonnen maken, die de bezoekers van de winkel kunnen grabbelen bij aanschaf van producten. Iedere bon heeft een waarde voor het bezoeken van mijn praktijk.
Bonnen ontwerpen, stukje in de krant, posters ontwerpen en laten uitdraaien, gesprek met de eigenaars van de winkel, karton regelen, rolletjes maken, uitleg maken voor het personeel, controle door eigenaars van de winkel. Een diversiteit aan activiteiten, binnen een kort tijdsbestek.

En dan komt Time Management om de hoek kijken.
Welke stappen komen eerst, welke hebben als eerste prioriteit. En welke volgen daarna. En als je dat duidelijk in kaart hebt, kijk je welk tijdsbestek je hebt om de acties te realiseren.
Vooraf duidelijkheid met de eigenaars van de winkel. Als eerste dus het gesprek. Daarna kijken wanneer de deadline is voor het aanleveren van het persbericht aan de diverse regionale kranten.
Welke uitgave komt vlak voor de actie uit en heb jij dus precies nodig?
En zo stap voor stap verder.
Mijn agenda liet zich inpassen, elke stap op de juiste dag. De ene dag het persbericht ter controle naar de eigenaars van de winkel, de andere dag het ontwerpen van de postertjes. Alles bij aanvang duidelijk en inzichtelijk ingedeeld . Geen stress.
Toen er een totaal andere vraag tussendoor kwam, die ook aardig mijn aandacht vroeg, keek ik opnieuw naar mijn planning. Ik schoof een aantal zaken verder door, het paste nog steeds zonder stress. En op eenendertig maart reed ik ontspannen met postertjes en de grote rieten mand richting winkel. Het zag er professioneel uit, kreeg de complimenten van de eigenaars dat het er uiterst verzorgd uit zag. Voor mij voelde het als een afgerond project, de rest was aan hun.

Het was een mooi staaltje Time Management geweest, keurig ingezet en het had me in alle rust alle stappen laten doorlopen. Vooraf ingepland, overzichtelijk zodat ik ieder deel afzonderlijk met de juiste aandacht kon realiseren.

Een voldaan gevoel, een monsterstuk geleverd in een kort tijdsbestek.

Een paar jaar later in de herkansing

2010-03-31T01:08:00.000-07:00

Het is al weer een tijd geleden, een jaar of wat terug. Ik heb toen ook vol enthousiasme een blog aangemaakt. Die zou ik bij gaan houden, dat had ik mezelf voorgenomen. Helaas heb ik er een paar berichten geschreven en is het daarbij gebleven... De tijd was anders, ik stond nog niet waar ik nu sta en het schrijven had een ondergeschikte prioriteit.

Voor nu voelt het starten van deze blog als het weer bezig zijn met lettertjes en zinnen. Bouwen en kneden, vormen tot mooie teksten. Het is iets wat ik weer aandacht wil geven, meer dan ik al doe. Het schrijven zit in mijn Kern, het is iets wat onlosmakelijk bij me hoort.

Hier schrijven zal me verder voeden en mijn schrijf groei bevorderen.

Blog één is bij deze een feit, ondanks dat het een kleintje is!

De rest volgt!